و آيهء « إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ » را يك جا مذكور ساخته ، مىگويد : [ قوله تعالى : إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ . إنّما در كلام عرب براى دليل جملهء سابقه و تحقيق و تثبيت او مىآيد يعنى : أي مسلمانان ! از ارتداد عرب و جموع مجتمعهء ايشان چرا مىترسيد ؟ ! جز اين نيست كه كار ساز و ناصر و يارى دهندهء شما در حقيقت خداست كه مىريزد إلهام خير و مىنمايد تدبير أمور ، و رسول او كه سر رشته ترغيب بر جهاد در عالم آورده اوست و براى أمّت خود بدعاى خير دستگير ايشان است . و در ظاهر محققين أهل ايمان كه باقامهء صلاة و إيتاء زكات به وصف خشوع و نيايش متّصف‌اند ، تحمّل داعيه الهيّه كنند و خداى تعالى بر دست ايشان كارهاى نيك در عالم سرانجام فرمايد ، و سبب نزول و ما صدق اين آيه صدّيق أكبر است ! لفظ آمنوا عامست شامل همه محققين و دخول سبب قطعى و به جهت اين عموم جابر بن عبد اللَّه گفته است : نزلت فى عبد اللَّه بن سلام لمّا هجره قومه من اليهود . أخرج البغوى عن أبى جعفر محمّد بن علي الباقر : « إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا » نزلت فى المؤمنين . فقيل له : إنّها نزلت فى عليّ ؟ فقال : هو من المؤمنين ، نه چنان كه شيعه گمان كرده‌اند و قصّهء مصنوعه روايت مىكنند و راكعون را حال از يؤتون الزّكوة مىگيرند و بر برتافتن انگشترى بجانب فقيرى در حالت ركوع فرود مىآرند ، و سياق و سباق آيه را بر هم زنند ، خداى تعالى أعضاى ايشان را از هم جدا سازد چنان كه ايشان آيات متّسقه بعضها ببعض را از هم جدا گيرند ] . و نيز در « إزالة الخفا » در همين مقام گفته : [ و نيز بايد دانست كه إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ هر چند لفظ عامّ است أمّا مورد نصّ صدّيق أكبرست ، و دخول مورد نصّ در عام قطعى است ، پس صدّيق أكبر ولىّ مسلمانان و كار ساز ايشانست و همين است معنى خلافت راشده ، و صدّيق أكبر متّصف باقامهء صلاة و إيتاء زكات است با وصف خشوع يا با وصف إكثار نوافل صلاة ! و اين معنى يكى از لوازم خلافت خاصّه است ] . و نيز در « إزالة الخفا » در فصل هفتم مقصد أوّل جائى كه از استدلال اهل حق بآيهء « إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ » بزعم فاسد خود جواب داده گفته : [ قوله : إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ ، إلخ . سياق آيه ذكر مرتدّين است و